Duurzame Doerakken

Bespaartip: Vleeseters recyclen tot op z’n minst flexitariërs!

Door: Caspar Bovenlander, Liz van Zijderveld, Jeroen Poortstra, Ramon de Kwaadsteniet, Alidia Cornelissen en Teun Ruis.

Beroep: student. 

Beteuterd keek de HJ (huisjongste) naar zijn bord. “Chill” had hij gedacht toen een van de oudere huisgenoten aanbood om ‘s avonds te koken. “Lekker makkelijk. Hoef ik zelf niets te doen.” Opnieuw was hij er ingetuind. Weer lag er geen vlees op zijn bord. En hij had het kunnen weten. Het was niet de eerste keer. Heel wat van zijn nieuwe huisgenoten bleken vegetariër te zijn. Bovendien waren ze zelf van mening dat ze over culinaire talenten beschikten en boden daarom vaak aan om voor andere huisgenoten te koken. Hartstikke gezellig natuurlijk, maar eigenlijk had HJ wel trek gehad in een lekkere hamburger waar het vet uitdruipt zodra je je tanden erin zet. Nu werd een rare substantie voor zijn neus gezet dat tofu werd genoemd. Terwijl de veganistische mayonaise werd doorgeven dwaalden HJ’s gedachten af naar malse biefstukjes, kippenpootjes en shoarmaschotels. “Shoarma! Hoe smaakt dat ook alweer?” Het leek een eeuwigheid geleden dat HJ voor het laatst een goed stuk vlees had gegeten. Tegenwoordig moest hij het doen met falafel, linzensoepjes en tempé of tofu of hoe het ook allemaal mag eten. Terwijl de rest van de huisgenoten al is begonnen met de maaltijd en elkaar met goedkeurende blikken aankijkt, bijt HJ met frisse tegenzin in zijn tofuburger. En eerlijk is eerlijk, het smaakt niet eens zo heel verschrikkelijk.

Het is een jaar later. De HJ is al een tijdje de HJ niet meer. Terwijl hij staat te koken komt de nieuwe HJ de keuken binnengelopen. ‘’Eet je mee?’’ “Lekker” antwoord de nieuwe HJ. “Wat eten we?” “Tofuburgers.” En zo doen we dat bij de Duurzame Doerakken. Vleeseters worden gerecycled tot op z’n minst flexitariërs. En hoe minder vlees, hoe beter voor het milieu.